Fotini Darra / Φωτεινή Δάρρα

Tribute to MANOS HADJIDAKIS
With Foteini Darra
Archaeological Palace of Malia

Full Moon Concert with Foteini Darra and the Symphony Orchestra of Crete

August 19, 2005 – 21:00

Αφιέρωμα στον ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ Με την ΦΩΤΕΙΝΗ ΔΑΡΡΑ
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΜΑΛΙΩΝ

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΤΕΙΝΗ ΔΑΡΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

19 Αυγούστου 2005. Ώρα 21.00

MANOS HADJIDAKIS

Manos Hadjidakis was born on October 23, 1925, in Xanthi, a border tobacco-producing town in Greece. His father, Georgios Hadjidakis, originally from Myrtio, Rethymno, was a lawyer. His mother, Aliki (Vasiliki), née Arvanitidou, came from Adrianople. “From my mother,” he said, “I inherited all the puzzles that occupied me as a child and which I am still trying to solve today. Without my mother’s puzzles, I would not have become a poet…”

At the age of four, he began his first piano lessons with Altounian, a well-known Armenian-Greek musician from Xanthi. He also learned violin and accordion. In 1932, his mother and the two children, Manos and Miranda, permanently moved to Athens, and the parents separated. In 1938, his father died in a plane crash while traveling to Milan. This event, along with the outbreak of World War II, financially devastated the family. During the difficult years of occupation and liberation, Hadjidakis worked as a dockworker in Piraeus, an ice vendor, a brewery worker at Fix, an employee at the Megalooikonomou photo studio, and as a nurse’s assistant at the 401 Military Hospital.

At the same time, he began advanced music theory studies with Menelaos Pallantios, an important figure of the Greek national music school. He also began studying Philosophy at the University of Athens (which he never completed), while being influenced by artists and intellectuals of the interwar generation—Gatsos, Seferis, Elytis, Tsarouchis, Sikelianos—who shaped his ideas and artistic orientation. Nikos Gatsos, whom he met in 1943, remained a lifelong mentor and close friend.

His first public appearance as a composer came in 1944 with The Last Asprokorakas by Alexis Solomos at the Karolos Koun Art Theatre. At the Art Theatre School, Hadjidakis also took acting classes, aspiring to become an actor, though Koun discouraged him. Through a productive collaboration with the Art Theatre that lasted fifteen years, he composed music for numerous contemporary plays, including The Glass Menagerie (T. Williams, 1946), Antigone (J. Anouilh, 1947), Blood Wedding (F. G. Lorca, 1948), All God’s Children Have Wings (E. O’Neill, 1948), A Streetcar Named Desire (T. Williams, 1948), and Death of a Salesman (A. Miller, 1949).

After the German occupation, the tragedienne Marika Kotopouli boldly commissioned him to compose music for Agamemnon and The Choephori (1950) from Aeschylus’ Oresteia, previously reserved for academic composers. Around the same time, he collaborated with the great poet Angelos Sikelianos on the music for his last tragedy, Hippocrates. Music critic Sophia Spanoudi already praised his work in early articles. In 1945, while working on Eugene O’Neill’s Mourning Becomes Electra, he met Melina Mercouri, who played Lavinia, a future collaborator and beloved friend.

His first work for cinema was in 1946 for the film Adouloti Sklaves, and a year later he composed For a Small White Clam, Op. 1, for piano, which he marked as a special entry in his catalog. In 1948, the American pianist Julius Katchen performed the piece.

In 1949, his lecture on Rebetiko music caused a stir in conservative Greek society. Rebetiko, music of the urban working class, was either forbidden or ignored by the cultural elite. Recognizing its authenticity, Hadjidakis embraced Rebetiko’s rich traditions. Two years later (1951), he presented Six Popular Paintings, piano arrangements of six Rebetiko songs, demonstrating to the Greek public the beauty of this music and opening new horizons for Greek song. However, he vocally opposed the commercialization of folk music.

In 1951, he became a founding member and artistic director of Rallou Manou’s Greek Dance Drama, presenting four of his ballets: Marsyas (1950), Six Popular Paintings (1951), The Cursed Snake (1951), and Desolation (1958).

From 1950 onward, starting with Aeschylus’ Oresteia, he composed music for numerous ancient tragedies and comedies: Medea (1956), Cyclops (1959), Bacchae (1962) by Euripides; The Ecclesiazusae (1956), Lysistrata (1957), Plutus (1956), Thesmophoriazusae (1958), Frogs (1959), and Birds (1959) by Aristophanes. In 1953, through lectures on contemporary American composers, he introduced A. Copland, G. Menotti, L. Bernstein, and others to the isolated Greek audience. He also composed one of his major works, The C.N.S. Cycle, Op. 8, for baritone and piano.

Besides the Art Theatre, he collaborated with the National Theatre (A Midsummer Night’s Dream, 1952; King Lear, 1957; Othello, 1958; Doña Rosita, 1959), composing for Medea performed at Epidaurus with Katina Paxinou (1956).

In 1959, he introduced Mikis Theodorakis to the Athenian public by orchestrating and recording Epitaphios with Nana Mouskouri. From 1946, Hadjidakis composed for numerous Greek and international films, including Stella (M. Kakogianni, 1955), The Ogre (N. Koundouros, 1956), Mandalena (D. Dimopoulos, 1960), In the Cool of the Day (R. Stevens, 1962), America-America (E. Kazan, 1962), Blue (S. Narizzano, 1967), Sweet Movie (D. Makavejev, 1974), The Honeymoon Trip (G. Panoussopoulos, 1978), Memed My Hawk (P. Oustinov, 1983), Quiet Days of August (P. Voulgaris, 1992), and documentaries for J.Y. Cousteau (1977).

In 1960, he won an Oscar for Never on Sunday’s song Ta Paidia tou Peiraia, becoming the first Greek composer to gain international recognition. The song was later ranked among the ten best-selling songs of the 20th century and awarded in Hamburg (1987). His collaborations with Jules Dassin continued with Topkapi (1963). Other famous artists who performed his songs include Lale Andersen, Brenda Lee, Nat King Cole, Johnny Mathis, Harry Belafonte, Seon Philips, Amalia Rodrigues, and Michael Kamen.

From 1966 to 1972, he lived in the U.S., where he staged the Broadway adaptation of Never on Sunday (Illya Darling) with Jules Dassin and Melina Mercouri, collaborated with the New York Rock and Roll Ensemble, and expanded his musical horizons under the influence of pop music. He began writing librettos and composing works such as Transformations, Opera for Five, and Delikanis, and composed The Smile of Joconda and The Age of Melissanthi.

In 1972, during the darkest years of the dictatorship, he returned to Athens and founded the Polytropo (1973), a musical café-theatre. After the fall of the junta, he became Deputy General Director of the Athens Opera (1975–77) and Director of the State Orchestra (1975–82). From 1975 to 1981, he directed Greece’s Third Programme radio station, turning it into a cultural landmark. He established the Music Festivals in Anogeia (1979) and Musical August in Heraklion, Crete (1980), presenting international artists and new artistic trends.

From 1989–93, he founded and directed the Orchestra of Colors, performing innovative programs often absent from conventional orchestras. He also remained a prolific recording artist, releasing dozens of now-classic albums such as The Cycle with the Chalk (1956), Fairytale Without a Name (1959), Easter Through the Dead Earth (1961), Fifteen Vespers (1964), Mythology (1965), Captain Michalis (1966), The Liturgies (1971), Immortality (1975), The Absurd (1976), Dark Mother (1985), and Songs of Sin (1992), many with lyrics by Nikos Gatsos. He also published four books of poetry and commentary: Mythology, Mythology II, The Comments of the Third, and The Mirror and the Knife.

Modern Greek society was shaped and nourished by Hadjidakis’ personality, which fearlessly presented his artistic vision in its most radical form, revealing the deepest meaning of art. Uncompromising and pioneering, opponent of pretentiousness, admirer of youth and continuous questioning, with Greek and universal culture as his arsenal, he merged scholarly and folk music to create a “new” sound and song rooted in both East and West.

On the afternoon of June 15, 1994, Manos Hadjidakis “began his journey to the stars.”

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Ο Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1925 στην Ξάνθη, μια ακριτική καπνοπαραγωγική πόλη της Ελλάδας. Ο πατέρας του, Γεώργιος Χατζιδάκις, καταγόταν από τη Μύρθιο Ρεθύμνου και ήταν δικηγόρος. Η μητέρα του, Αλίκη (Βασιλική), το γένος Αρβανιτίδου καταγόταν από την Αδριανούπολη. «Από την μητέρα μου», όπως έλεγε ο ίδιος, «κληρονόμησα όλους τους γρίφους που από παιδί μ’ απασχολούν και μέχρι σήμερα κάνω προσπάθειες να τους λύσω.

Χωρίς τους γρίφους της δεν θα ‘μουν ποιητής…». Από την ηλικία των τεσσάρων ετών αρχίζει τα πρώτα μαθήματα πιάνου, με δασκάλα την Αλτουνιάν, γνωστή μουσικό της Ξάνθης, αρμενικής καταγωγής. Μάθαινε επίσης, βιολί και ακορντεόν. Το 1932, η μητέρα και τα δύο παιδιά, ο Μάνος και η Μιράντα, εγκαθίστανται οριστικά στην Αθήνα και οι γονείς χωρίζουν. Το 1938 ο πατέρας του σκοτώνεται σε αεροπορικό δυστύχημα ενώ ταξίδευε για το Μιλάνο. Το γεγονός αυτό καθώς και η έναρξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, κατέστρεψαν οικονομικά την οικογένεια. Στα δύσκολα χρόνια της κατοχής και της απελευθέρωσης, εργάζεται ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά, παγοπώλης, εργάτης στο εργοστάσιο ζυθοποιίας του Φιξ, υπάλληλος στο φωτογραφείο του Μεγαλοοικονόμου, βοηθός νοσοκόμος στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Συγχρόνως αρχίζει ανώτερα θεωρητικά μαθήματα μουσικής με τον Μενέλαο Παλλάντιο, σημαντική μορφή της ελληνικής εθνικής μουσικής σχολής. Αρχίζει επίσης σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (σπουδές που ποτέ δεν ολοκλήρωσε), ενώ παράλληλα γαλουχείται από καλλιτέχνες και διανοούμενους (Γκάτσος, Σεφέρης, Ελύτης, Τσαρούχης, Σικελιανός) της γενιάς του μεσοπολέμου, οι οποίοι θα συμβάλλουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των προσανατολισμών και της σκέψης του. Ο Νίκος Γκάτσος, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1943, θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του, ο μεγάλος δάσκαλος και ο ακριβός του φίλος.

Η πρώτη του εμφάνιση ως συνθέτη στο μουσικό ορίζοντα της χώρας γίνεται το 1944 με τον Τελευταίο Ασπροκόρακα του Αλέξη Σολωμού, στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, ο Χατζιδάκις θα παρακολουθήσει και μαθήματα υποκριτικής, θέλοντας να γίνει ηθοποιός, αλλά ο Κουν θα τον αποτρέψει. Μέσα από τη γόνιμη συνεργασία του, ως συνθέτη πια, με το Θέατρο Τέχνης που θα διαρκέσει δεκαπέντε χρόνια, θα γράψει μουσική για πολλά έργα του σύγχρονου θεατρικού ρεπερτορίου: Γυάλινος Κόσμος (Τ. Ουίλιαμς, 1946), Αντιγόνη (Ζ. Ανουίγ, 1947), Ματωμένος Γάμος (Φ. Γ. Λόρκα, 1948), Όλα τα Παιδιά του Θεού έχουν Φτερά (E. Ο’ Νηλ, 1948), Λεωφορείον ο Πόθος (Τ. Ουίλλιαμς, 1948), Ο θάνατος του Εμποράκου (Α. Μίλερ, 1949) κ.ά.

Με το τέλος της γερμανικής κατοχής, η τραγωδός Μαρίκα Κοτοπούλη τολμάει πρώτη να του αναθέσει να συνθέσει μουσική για τον Αγαμέμνονα και τις Χοηφόρες (1950) από την Ορέστεια του Αισχύλου. Μέχρι τότε την μουσική επένδυση των αρχαίων τραγωδιών την ανέθεταν σε ακαδημαϊκούς συνθέτες. Την ίδια περίοδο συνεργάζεται με τον μεγάλο ποιητή Άγγελο Σικελιανό για να συνθέσει τη μουσική στην τελευταία του τραγωδία Ιπποκράτης, ενώ η έγκυρη μουσικοκριτικός Σοφία Σπανούδη γράφει ήδη ένθερμα άρθρα για το έργο του. Το 1945, στο θεατρικό έργο του Ευγένιου Ο’ Νηλ Το Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα, γνωρίζει τη Μελίνα Μερκούρη που υποδύεται τη Λαβίνια, κατοπινή συνεργάτιδα και αγαπημένη του φίλη.
Η πρώτη του εργασία για τον κινηματογράφο πραγματοποιείται το 1946 για την ταινία Αδούλωτοι Σκλάβοι, ενώ ένα χρόνο αργότερα αρχίζει να γράφει το έργο Για μια Μικρή Λευκή Αχιβάδα, op. 1 για πιάνο, το οποίο ο ίδιος ξεχωρίζει με ιδιαίτερη αρίθμηση στο σύνολο της εργασίας του. Το 1948 το ίδιο έργο θα παιχτεί από τον αμερικανό πιανίστα Julius Katchen.
Το 1949 με μια διάλεξη του για το Ρεμπέτικο τραγούδι θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στη συντηρητική Ελληνική αστική κοινωνία. Το ρεμπέτικο τραγούδι που εξέφραζε τα λαϊκά στρώματα, απαγορευμένο και παράνομο, ήταν για τον υπόλοιπο κόσμο – αστούς και διανόηση – είτε άγνωστο είτε περιφρονημένο. Η «μουσική του δρόμου» και η «λαϊκή μουσική» έκαναν τον Μάνο Χατζιδάκι να αναγνωρίσει στο ρεμπέτικο τραγούδι αυθεντικά στοιχεία της παράδοσης. Δύο χρόνια αργότερα (1951), παρουσιάζοντας και παίζοντας ο ίδιος στο πιάνο τις Έξι Λαϊκές Ζωγραφιές, που ήταν μεταφορά στο πιάνο έξι ρεμπέτικων τραγουδιών, θα πείσει πια έμπρακτα το ελληνικό κοινό για την ομορφιά και τον πλούτο των ρεμπέτικων τραγουδιών και θα αναμορφώσει όλο το ελληνικό τραγούδι, δρομολογώντας το σε νέους μουσικούς ορίζοντες. Όταν όμως, το λαϊκό τραγούδι έγινε προϊόν τουριστικής αξιοποίησης και αντικείμενο εκμετάλλευσης, δεν δίστασε πρώτος να το καταγγείλει. Το 1951 ιδρύεται το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου – του οποίου ο Μάνος Χατζιδάκις υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος και καλλιτεχνικός διευθυντής – και εκεί παρουσιάζει τα τέσσερα μπαλέτα του: Μαρσύας (1950), Έξι Λαϊκές Ζωγραφιές (1951), Το Καταραμένο Φίδι (1951) και Ερημιά (1958).

Από το 1950, αρχής γενομένης με την Ορέστεια του Αισχύλου, θα γράψει μουσική για πολλές αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες: Μήδεια (1956), Κύκλωπας (1959) και Βάκχες (1962) του Ευριπίδη, Εκκλησιάζουσες (1956), Λυσιστράτη (1957), Πλούτος (1956), Θεσμοφοριάζουσες (1958), Βάτραχοι (1959) και Όρνιθες (1959) του Αριστοφάνη. Το 1953, με μία σειρά διαλέξεών του με θέμα τους σύγχρονους αμερικανούς συνθέτες, θα «αποκαλύψει» τους A. Copland, G. Menotti, L. Bernstein κ.ά. στο ελληνικό ακροατήριο που είχε απομονωθεί από τον υπόλοιπο κόσμο εξ αιτίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και των δύσκολων μεταπολεμικών συνθηκών. Την ίδια εποχή γράφει ένα από τα σημαντικότερα έργα του τον Κύκλο του C.N.S., op. 8 για βαρύτονο και πιάνο.

Εκτός από το Θέατρο Τέχνης, συνεργάζεται και με το Εθνικό Θέατρο. Μεταξύ άλλων (Όνειρο Kαλοκαιρινής Nύχτας 1952, Βασιλιάς Ληρ 1957, Οθέλλος 1958, Δόνια Ροζίτα 1959), γράφει μουσική για τη Μήδεια του Ευριπίδη, που ανεβαίνει στην Επίδαυρο με πρωταγωνίστρια την Κατίνα Παξινού (1956).
Το 1959 παρουσιάζει στο αθηναϊκό κοινό τον Μίκη Θεοδωράκη ενορχηστρώνοντας και ηχογραφώντας ο ίδιος το έργο του «Επιτάφιος», με την Νάνα Μούσχουρη. Παράλληλα με το θέατρο, από το 1946 ο Μάνος Χατζιδάκις θα συνθέσει μουσική για πολλές ελληνικές και ξένες κινηματογραφικές ταινίες: Κάλπικη Λίρα (Γ. Τζαβέλλα 1954), Στέλλα (Μ. Κακογιάννη, 1955), Ο Δράκος (Ν. Κούνδουρου, 1956), Μανταλένα (Ντ. Δημόπουλου, 1960), In the Cool of the Day (R. Stevens 1962), America-America (E. Kazan, 1962), Blue (S. Narizzano, 1967), Sweet Movie (D. Makavejev, 1974), Το Ταξίδι του Μέλιτος (Γ. Πανουσόπουλου, 1978), Memed my Hawk (P. Oustinov, 1983), Ήσυχες Μέρες του Αυγούστου (Π. Βούλγαρη, 1992), κ.ά. Το 1977 θα γράψει μουσική και για δύο ντοκιμαντέρ του J. Y. Cousteau (A la recherche de l’ Atlantide-1, A la recherche de l’ Atlantide-2).

Το 1959 και το 1960, στα δύο πρώτα Φεστιβάλ Τραγουδιού που διοργανώνει το Ε.Ι.Ρ., παίρνει το πρώτο βραβείο για δύο τραγούδια που ερμηνεύει η Νάνα Μούσχουρη. Το 1960 κερδίζει στη Θεσσαλονίκη το πρώτο βραβείο μουσικής της Α’ Εβδομάδας Ελληνικού Κινηματογράφου (το τότε Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) για την μουσική του στην ταινία του Νίκου Κούνδουρου Το Ποτάμι.
Το 1960 του απονέμεται το βραβείο Oscar για το τραγούδι Τα παιδιά του Πειραιά -από την ταινία του Jules Dassin Ποτέ την Κυριακή- και ταυτόχρονα γίνεται ο πρώτος ‘Ελληνας συνθέτης που κάνει γνωστό το ελληνικό τραγούδι έξω από τα σύνορα της χώρας. Τα παιδιά του Πειραιά θα συμπεριληφθούν στα δέκα εμπορικότερα τραγούδια του 20ου αιώνα και θα βραβευθούν στο Αμβούργο το 1987. Η συνεργασία του με τον Jules Dassin θα συνεχισθεί και στο TOPKAPI (1963).

Όμως, εκτός από Τα Παιδιά του Πειραιά που γνώρισαν την διεθνή αναγνώριση, τα επόμενα χρόνια πολλά τραγούδια του είχαν την ίδια τύχη και τραγουδήθηκαν από τους: Lale Andersen, Brenda Lee, Nat King Cole, Johnny Mathis, Hary Belafonte, Seon Filips, Amalia Rodrigues, Michael Kamen και την Νάνα Μούσχουρη. Η μουσική του για τον ελληνικό κινηματογράφο και μια σειρά ελαφρών τραγουδιών του χαρίζει μια «λαϊκότητα ανεπιθύμητη», την οποία δεν θ’ αποδεχθεί ποτέ και θα την μάχεται μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το 1961 γράφει μουσική για την θεατρική παράσταση Η κλέφτρα του Λονδίνου του G. Neveux, που παρουσιάστηκε στο Παρίσι, με πρωταγωνίστρια τη Marie Bell και το 1962 ανεβάζει στην Αθήνα την Οδό Ονείρων. Προσπαθώντας να απαλύνει τις πληγές της μετεμφυλιακής Ελλάδας, δημιουργεί μια παράσταση-σταθμό για το ελληνικό μουσικό θέατρο σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, σκηνικά και κοστούμια Μίνου Αργυράκη. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Δημήτρης Χορν.
Αντισυμβατικός και πνεύμα ανήσυχο, στραμμένος ανέκαθεν στην αναζήτηση του καινούργιου και του αυθεντικού, χρηματοδοτεί τον Διαγωνισμό Πρωτοποριακής Σύνθεσης «Μάνος Χατζιδάκις» του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Δοξιάδη. Προσκαλεί τον Αμερικανό συνθέτη Lucas Foss να προεδρεύσει της κριτικής επιτροπής (μέλη της οποίας ήταν ο μουσικολόγος Γιάννης Γ. Παπαϊωάννου και ο συνθέτης Γιάννης Χρήστου) και το βραβείο απονέμεται στον Ιάννη Ξενάκη, άγνωστο τότε στο ελληνικό κοινό.

Ιδρύει και διευθύνει την Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών (ορχήστρα συμφωνικής μουσικής, 1963-66) και στο σύντομο χρονικό διάστημα της λειτουργίας της δίνει 20 συναυλίες με πρώτες παρουσιάσεις δεκαπέντε έργων ελλήνων συνθετών. Η παρουσία της ορχήστρας δημιουργεί νέα δεδομένα στη μουσική ζωή του τόπου, προσελκύοντας το ενδιαφέρον του κοινού για την «άγνωστη» μέχρι τότε σύγχρονη μουσική.
Η μακρόχρονη και εποικοδομητική συνεργασία με τα Μπαλέτα του 20ού Αιώνα του Maurice Bιjart, αρχίζει στις Βρυξέλλες το 1965 με τους Όρνιθες του Αριστοφάνη και συνεχίζεται διευθύνοντας τα έργα: Jean Cocteau et la dance (1972, μπαλέτο σε τρία μέρη με αφηγητή τον Jean Marais: Le fils de l’ air, L’ ange heurtebise -σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι-, Les maries de la tour Eiffel -σε μουσική Tailleferre, Auric, Honegger, Milhaud, Poulenc), και την Traviata του Verdi (1973). To 1988 o Bιjart παρουσιάζει το μπαλέτο Διόνυσος σε μουσική R. Wagner – Μ. Χατζιδάκι ενώ το 1993 χορογραφεί μέρος του έργου του συνθέτη, Οι Μπαλάντες της οδού Αθηνάς.
Το 1966 ο Μάνος Χατζιδάκις φεύγει για την Αμερική για ν’ ανεβάσει στο Broadway με τον Jules Dassin και την Μελίνα Μερκούρη τη θεατρική διασκευή του Ποτέ την Κυριακή με τον τίτλο Illya Darling. Στην Αμερική θα παραμείνει μέχρι το 1972 και η μουσική του αντίληψη θα επηρεαστεί σημαντικά από την pop music. Αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης είναι ο κύκλος τραγουδιών Reflections με το συγκρότημα New York Rock and Roll Ensemble. Εκεί, εκτός των άλλων έργων του (Ρυθμολογία op. 26 για πιάνο, Μεγάλος Ερωτικός op. 30 – κύκλος τραγουδιών σε στίχους αρχαίων και νέων ελλήνων ποιητών), αρχίζει να γράφει τα λιμπρέτα για τρία μουσικά έργα (Μεταμορφώσεις, Όπερα για Πέντε, Ντελικανής), ηχογραφεί το Χαμόγελο της Τζοκόντα και αρχίζει να συνθέτει την Εποχή της Μελισσάνθης, μια μουσική ιστορία βασισμένη σε αυτοβιογραφικά στοιχεία που διαδραματίζεται τις πρώτες μέρες της απελευθέρωσης.
Το 1970 κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας The Martlet’s Tale στη Ρώμη θα γνωρίσει τον Nicola Piovani. Θα δημιουργηθεί μια σχέση μαθητή-δασκάλου και ο Piovani θα δουλέψει δίπλα του ως βοηθός του, σε αρκετές παραγωγές. Όταν ο Nino Rota -ακριβός φίλος του Χατζιδάκι- πέθανε, ο Χατζιδάκις αφού «αρνήθηκε» λόγω συγκυριών την πρόταση του Federico Fellini να συνεργαστούν στην ταινία του La nave vΰ, πρότεινε στη θέση του τον Nicola Piovani.

To 1972, τον πιο σκοτεινό χρόνο της χούντας, επιστρέφει στην Αθήνα και ιδρύει το Πολύτροπο (1973, μουσικό καφεθέατρο). Αποπειράται να ανοίξει εκφραστικές διόδους στο μουσικό τέλμα της εποχής, «φιλοδοξώντας» όπως έλεγε ο ίδιος, «μια τελετουργική παρουσίαση του τραγουδιού, μ’ όλα τα μέσα που μας παρέχει η σύγχρονη θεατρική εμπειρία». Δύο χρόνια αργότερα με την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας αναλαμβάνει πάλι ενεργό δράση στην πολιτιστική ζωή της χώρας. Διορίζεται Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής της Λυρικής Σκηνής (1975-77) και Διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας (1975-82). Παράλληλα, αναλαμβάνει τη Διεύθυνση του κρατικού ραδιοσταθμού Τρίτο Πρόγραμμα (1975-81) τον οποίο, σε συνεργασία με μια ομάδα νέων και ταλαντούχων δημιουργών, μετατρέπει σε σημείο αναφοράς, ποιότητας και ιδεών. Το 1979 καθιερώνει τις Μουσικές Γιορτές στ’ Ανώγεια της Κρήτης, με τοπικούς λαϊκούς χορούς και τραγούδια και διοργανώνει συνέδριο με θέμα την παράδοση, στο οποίο συμμετέχουν διανοούμενοι, καλλιτέχνες και ακαδημαϊκοί. Το 1980 εγκαινιάζει τον Μουσικό Αύγουστο στο Ηράκλειο της Κρήτης, ένα Φεστιβάλ που παρουσίαζε τα νέα ρεύματα σ’ όλους τους τομείς της καλλιτεχνικής έκφρασης (μουσική, χορός, κινηματογράφος, ζωγραφική, θέατρο). Ο Μουσικός Αύγουστος θα επαναληφθεί και τον επόμενο χρόνο και θα φιλοξενήσει καταξιωμένους καλλιτέχνες απ’ όλο τον κόσμο:N. Piovani, A. Piazzola, S. Rinaldi, G. May, R. Winters, G. Sandor, E. Culp, H. Zender, Frei Hermano da Camara, κ.ά. Tο 1981-82 διοργανώνει τους Μουσικούς Αγώνες στην Κέρκυρα, ένα μουσικό διαγωνισμό με σκοπό την παρουσίαση νέων Ελλήνων καλλιτεχνών. Το 1985-86 εκδίδει το πολιτιστικό περιοδικό Το Τέταρτο, ένα περιοδικό «που προσπάθησε να καταγράψει τα καλλιτεχνικά θέματα, τα κοινωνικά ακόμη και τα επιστημονικά, μέσα από τις πολιτικές διαστάσεις τους». Θέλοντας να προστατέψει το ελληνικό τραγούδι από την φθορά του εμπορίου, συστήνει το 1985, την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία ΣΕΙΡΙΟΣ, η οποία λειτουργεί μέχρι και σήμερα. Με φορέα τον Σείριο παρουσιάζει στην Πλάκα (1987-88) μια σειρά μουσικών προγραμμάτων με νέους καλλιτέχνες «αντιδρώντας» μ’ αυτόν τον τρόπο «στον εκχυδαϊσμό και στη ρύπανση του πολιτιστικού μας περιβάλλοντος».

Το 1991, σε συνεργασία με τον Δήμο Καλαμάτας διοργανώνει τους Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού Καλαμάτας. Γι άλλη μια φορά, αναζητά «τους νέους που θέλουν να συνομιλήσουν» μαζί του, «χωρίς κραυγές, χωρίς συνθήματα και δίχως εκτονώσεις…». Το 1989-93 ιδρύει την Ορχήστρα των Χρωμάτων για να παρουσιάσει «πρωτότυπα προγράμματα που συνήθως δεν καλύπτονται από τις συμβατικές συμφωνικές ορχήστρες», την οποία διηύθυνε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η Ορχήστρα των Χρωμάτων με μαέστρο τον Χατζιδάκι έδωσε είκοσι συναυλίες και δώδεκα ρεσιτάλ ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου με έλληνες και ξένους σολίστ: Χ. Γεωργιάδη, Σ. Θεοδωρίδου, S. Armstrong, A. Piazzola, G. Sandor κ.ά. Αρκετά από τα έργα που παρουσίασε ήταν άγνωστα στην Ελλάδα, ενώ στο ρεπερτόριο της περιελήφθησαν και πρώτες παγκόσμιες εκτελέσεις έργων Ελλήνων συνθετών.

Από την αρχή της παρουσίας του στον ελληνικό χώρο και συγχρόνως με όλες τις προηγούμενες δραστηριότητες του, ήταν διαρκώς δισκογραφικά παρών με δεκάδες δίσκους που θεωρούνται πια κλασικοί : Ο Κύκλος με την Κιμωλία (1956), Παραμύθι χωρίς Όνομα (1959), Πασχαλιές μέσα απ’ τη νεκρή γη (1961), Δεκαπέντε Εσπερινοί (1964), Μυθολογία (1965), Καπετάν Μιχάλης (1966), Τα Λειτουργικά (1971), Αθανασία (1975), Τα Παράλογα (1976), Σκοτεινή Μητέρα (1985), Τα Τραγούδια της Αμαρτίας (1992) κ.ά. Οι περισσότεροι κύκλοι τραγουδιών είναι σε στίχους Νίκου Γκάτσου.
Ο ίδιος δημοσίευσε τέσσερα βιβλία με ποιήματα και σχόλια: Μυθολογία, Μυθολογία Δεύτερη, Τα Σχόλια του Τρίτου, Ο καθρέφτης και το Μαχαίρι.

Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία, αναπτύχθηκε και τράφηκε από την προσωπικότητα του Μάνου Χατζιδάκι, που δεν δίστασε ούτε μια στιγμή να προβάλλει τα οράματά του στη πιο ακραία τους μορφή για να φανερώσει έτσι το βαθύτερο νόημα της τέχνης.
Ασυμβίβαστος και πρωτοπόρος, εχθρός της σοβαροφάνειας και των παγιωμένων αντιλήψεων, λάτρης της «νεότητας» και της συνεχούς αμφισβήτησης και με όπλο του την ελληνική αλλά και την οικουμενική παιδεία, συνέδεσε τη λόγια με τη λαϊκή μουσική, δημιουργώντας έτσι ένα «νέο» ήχο, ένα «νέο» τραγούδι που έχει τις ρίζες του τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση.

Το απόγευμα της 15ης Ιουνίου του 1994, ο Μάνος Χατζιδάκις «άρχισε το ταξίδι του προς τα άστρα».

FOTEINI DARRA

Foteini Darra, born in Zakynthos, is a singer and actress. As a vocalist, she has performed in major concerts both in Greece and internationally, including twice at the Ancient Theatre of Epidaurus, twice at the Herodeion, at the inauguration of the Library of Alexandria, at the UNESCO building in Paris, and at the National Theatre of France in Orléans, among others. As an actress, she has starred in major productions at the National Theatre of Greece as well as the State Theatre of Northern Greece (K.TH.B.E.).

Recently, she released her first personal CD album, featuring songs by Dimitris Papadimitriou based on poems by Greek and international poets, as well as lyrics by Greek lyricists. She has performed hits featured in Greek television series such as Feyga and Leni, and on the soundtrack of the film The Light That Fades (which won the First Prize at the International Children’s Festival). She has also recorded songs on albums by Nikos Mamangakis and is currently recording Aretousa in the opera Erotokritos by the same composer.

Additionally, she sings five songs in Dimitris Papadimitriou’s latest work, which sets the poetry of Constantine P. Cavafy to music.

ΦΩΤΕΙΝΗ ΔΑΡΡΑ
Η Φωτεινή Δάρρα, γεννημένη στη Ζάκυνθο, είναι τραγουδίστρια και ηθοποιός.Ως τραγουδίστρια έχει συμμετάσχει σε μεγάλες συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Δύο φορές στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου,δύο φορές στο Ηρώδειο, στα εγκαίνια της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, στο κτίριο της Ουνέσκο στο Παρίσι, στο Εθνικό θέατρο της Γαλλίας στην Ορλεάνη κ.τ.λ.).Ως ηθοποιός έχει πρωταγωνιστήσει σε μεγάλες παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου όπως επίσης και του Κ.Θ.Β.Ε.(Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος).

Πρόσφατα εξέδωσε το πρώτο της προσωπικό C.D. άλμπουμ περιλαμβάνοντας τραγούδια του Δημήτρη Παπαδημητρίου βασισμένα σε ποιήματα Ελλήνων και ξένων ποιητών αλλά και στίχους Ελλήνων στιχουργών.Έχει τραγουδήσει επιτυχίες που επένδυσαν Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές, όπως «Φεύγα» και η «Λένη» καθώς και στο σάουντρακ της ταινίας «Το Φως Που σβήνει» (Πρώτο βραβείο Διεθνούς φεστιβάλ για παιδιά). Έχει τραγουδήσει σε δίσκους του Νίκου Μαμαγκάνη και αυτή την εποχή ηχογραφεί την Αρετούσα στην όπερα «Ερωτόκριτος» του συνθέτη.

Επίσης τραγουδάει πέντε τραγούδια στην τελευταία δουλειά του Δημήτρη Παπαδημητρίου με μελοποιημένη ποίηση του Κ.Π.Καβάφη.